En wat als de krachtigste landschappen net diegene zijn waarvan we denken dat we ze vergeten zijn?

Mégane Likin (°1994, Hoei) schildert in reeksen en herneemt telkens opnieuw dezelfde motieven: bergtoppen, openingen tussen bomen, horizonlijnen. In bescheiden formaten en met een beperkt kleurenpalet vervagen de vormen geleidelijk, totdat enkel contrasterende silhouetten overblijven — als herinneringen die langzaam uitdoven.

​

Door deze bijna verdwenen — misschien zelfs verzonnen — beelden vast te leggen, viert de kunstenares hun kwetsbaarheid. Elk schilderij wordt de afdruk van een vluchtig moment, een ruimte van stilte en contemplatie. Tussen herinnering en vergetelheid nodigt het werk ons uit om die tussenruimte te bewonen, om onze eigen herinneringen te projecteren in deze zwevende landschappen.

​

“Ik bied een plek waar de blik vertraagt, maar waar de afdruk blijft bestaan.”

​

In deze gevoelige en introspectieve benadering wordt vergankelijkheid materie. Doorheen de pagina’s biedt Mégane Likin een delicate ontmoeting met wat ieder van ons het meest intiem en ongrijpbaar in zich draagt: het spoor van een wereld die slechts even zichtbaar was.

Dit boek is het zesde deel van de reeks non-couché, uitgegeven in coproductie met het ISELP.

​

Mégane Likin studeerde af aan de Academie voor Schone Kunsten van Luik en vervoegde in 2021 de kunstenaarsresidentie van de Fondation Carrefour des Arts in Brussel. In datzelfde jaar ontving ze de Prix Jos Albert, uitgereikt door de Académie royale des Sciences, des Lettres et des Beaux-Arts de Belgique.